Tamalez izan ditut bidean geratutako lagunak. Oroitzen naiz Koldorekin, Gaizkarekin edo Etorrekin. Gazteak denak, bapatean agurrik esan gabe joandakoak. Gogoan ditut amama, Jexux eta beste asko, agur esateko aukerarik gabe joandakoak. Tarteka begirada atzera bota, eta egun beraiek hemen egonda hau zer izango litzateken pentsatzen aritzen naiz. Penaz, bai, baina...
“Bizi” (Unai Artetxe) bidalketa lehenengo etakitto.eus-(e)n agertu zen.