Nire teoriaren arabera, bi faktore nagusik eragin dute hori: alde batetik, bidaiatzearen demokratizazioak. Iraganean, bidaiatzea luxua zen, gutxi batzuentzat eskuragarria, edota denbora luze-luzez aurreztu ondoren har zenezakeen kapritxoa. Gaur egun, ordea, sentsazio edo pentsaera orokorra da edonor irits daitekeela munduko edozein bazterretara –Internetek, sare sozialek eta hedabideek ideia hori zabaldu dutelako–. Beste aldetik, gazteon egoera ezegonkorra dago. Gero eta bizi-baldintza okerragoak pairatzen ditugun heinean, gero eta ezinezkoagoa ikusten dugu etorkizunera begirako bizitza-plan egonkor bat eraikitzea.
Horren aurrean zer egin? Ba, esku artean ditugun diru eta baliabide apurrak momentuko gozamenera bideratu. Hori bai, xahutze handirik gabe: hiru egun bi hiri ikusteko, 06:10eko hegaldia hartu, motxilan gordetako ogitartekoa jan, egunean 20 kilometro egin oinez, eta komun partekatua duen ostatuan lo egin.