Gutuna irakurtzen hasi zen, eta sentipen arraro bat atzeman zuen berehala. Ezezaguna zitzaion laguna, ezezaguna idazteko modu hura, ezezagunak protagonistak; ez zuen ezer ulertzen. Ez zekien nori buruz ari zitzaion berbetan, zeharo arrotza eta ezezaguna zen guztia. Zaila zen laguna gutuna idazten irudikatzea, bihotzak marrazten; are zailagoa berak gutuna jaso zuenean sentitu zuena asmatzea. Segur aski, barrez lehertuko zen garai hartan, eta, orain, berriro irakurtzea bakarrik nahi zuen, ezjakintasun sentipen arraro hark alde egin zezan. Denboraren botereaz ohartu zen derrepente, ahatzarazteko eta gogorarazteko duen ahalmenaz. Aspaldiko kontuak, aspaldiko loreak. Behinolako mezu eternalenetan.
Ispilu interesgarriak direla berba zaharrak esaten da, geure buruei buruz esaten ez ditugun denak gordetzen dituztela. Laguna eta bere burua ez zituen ispiluan ezagutu, baina. Errealitatearen irudi distortsionatu bat ikusi zuen soilik. Lagun bien bertsio nerabea.
Eskutitza erakustea pentsatu zuen, baina ez du gogoratzen non gorde zuen. Memoria.