Argazki hori, ziurrenik, joan den mendeko berrogeiko hamarkadan aterata dago. Bertan, Lasturko San Nikolas plazan ikusten dugu Echaniz, harmoniuma jotzen, musika-tresna inauguratu zuten egunean, jende askoren aurrean. Harmoniumaren gainean, berriz, aterki bat, botila bat eta baso bat ardo.
1924ko ekainean, Itziarko mediku titularraren plaza lehiaketara atera ondoren, sei hautagai aurkeztu ziren deialdira: Marcelo Fernandez Mendia, Bilbokoa; V.L. Ferrer Mariño, Arronizko (Nafarroa) mediku titularra; Vicente Muriel Jimenez, Salamancakoa; Jesus Sanchez Garcia, Madrilgoa; Faustino Zapatero Ballesteros, Valladolidekoa; eta, azkenik, Manuel Echaniz Arambarri, Itziarko bitarteko medikua.
Haietako batzuen curriculumak bikainak izan arren, Manuel Echaniz aukeratu zuten lanposturako, isilpeko bozketa bidez; izan ere, 1924ko ekainaren 24ko udal-aktan irakur daitekeenez, bera zen hautagai guztien artean euskaraz hitz egiten zuen bakarra, eta garai haietan Itziarko biztanle gehienek ez zuten gaztelaniaz hitz egiten.
Denborak justifikatuko zuen erabaki hura, Manuel Echanizek udalerri osoaren errespetua, adiskidetasuna eta maitasuna irabazi baitzituen. Azkoitian 1893an jaioa, Nemesio Echaniz apaiz, poeta, dramaturgo eta musikari ospetsuaren anaia zen; XX. mendeko euskal kulturaren erreferente handienetako bat. Anaia bezalaxe, Manuel bera ere gizon kultua izan zen, polifazetikoa, umore apartekoa, eta benetan lagunkoia.
Gerra zibilean, 1937an, udal frankistak 12 hilabeteko zigorra ezarri zion, soldata erdira murriztuz, bere pentsaera nazionalistengatik. Zigortuen artean, zigor berarekin, Eduardo Barrera farmazeutikoa eta Jose Sagarna –argiaren eta uraren arduraduna– ere bazeuden.